Het is weer een hele tijd gelden dat ik nog iets heb geschreven over mijn “partner for life”, fibromyalgie. Ik was me net aan het afvragen hoe dat zou komen, daar het schrijven me vaak helpt om dingen te plaatsen…

Er zijn reeds een aantal mensen die me vroegen achter mijn “fibro-prototcol”, en ik bleef er maar mee treuzelen, dan ben ik er uiteindelijk aan begonnen en  net toen het einde naderde gaf mijn computer het op, waardoor ik alles kwijt was, toeval of niet? …

Vandaag kreeg ik dan weer maar eens een voorbeeld van het feit dat toeval niet bestaat, alles gebeurt met een reden, en mijn reden voor het maar niet kunnen neerpennen van mijn “fibro-protocol” werd me op een zeer confronterende manier duidelijk… Hoewel ik fibromyalgie als levenspartner aanvaardt heb, en ik geloof dat hij er is om me dingen te leren, heb ik alle gebeurtenissen die het gevolg waren van zijn komen duidelijk nog niet emotioneel verwerkt.

Gisteren ochtend stapten we mer 4 in de auto in het mooie Oostenrijkse Wenen, om de rit richting het Sovaakse Bratislava aan te vatten voor een bijscholing. Eén van de inderwerken van vandaag was ‘mindset’ (ingesteldheid).

Op een bepaald moment ging het over het feit dat we momenten moeten inplannen in ons leven die volledig voor onszelf zijn, waarin we dingen doen gewoon omdat wij ze graag willen doen op dat moment, zonder dat iemand anders hier wat mee te maken heeft, even puur egoïstisch een half uurtje of een uurtje voor onszelf nemen om tot rust te komen en alles weer op een rijtje te zetten. Dit kan bijvoorbeeld zijn, helemaal alleen en ongestoord een bad nemen, een wandeling maken zonder de aanwezigheid van telefoon en dergelijke, of gewoon even in de zetel gaan zitten en mediteren zonder gestoord te willen worden. Enkele vrouwen reageerden hierop dat ze het hiermee moeilijk hadden en dat ze het steeds maar uitstelden om ‘belangrijkere’ dingen te doen, zaken die nu eenmaal moeten gedaan worden, en toen kwam het…

Ik wou eigenlijk initieel alleen maar zeggen dat wanneer je zelf niets onderneemt om soms tot rust te komen en je lichaam en geest te laten recupereren, dat uiteindelijk je lichaam die taak wel zal overnemen, en dat dat dan wel eens in de vorm kan komen van bijvoorbeeld mijn ‘partner for life’, fibro. En dat ik hiervan het levende, wandelende voorbeeld ben. En toen dacht ik aan mijn kleine dochtertje, Nina, en ik vertelde hoe weinig energiek voor haar had de eerste twee jaren van haar leven door het feit dat ik mezelf niet voldoende had verzorgd tijdens mijn zwangerschap. En zonder het te beseffen moet ik zo enorm veel emotie in mijn verhaal gestopt hebben, want toen ik rond me keek zat daar een ganse ruimte vol Slovaakse vrouwen met tranen in hun ogen. Soms vergeet ik zelf hoe moeilijk ik het nog heb met alle dingen die het gevolg waren van mijn levenspartner.

Dat was dus het moment dat ik besefte dat ik dan misschien wel vrede heb gesloten met mijn fibro, maar dat ik duidelijk nog niet heb verwerkt welke schade hij heeft toegericht aan mijn toenmalige leven. Hij veranderde mijn carrière, tastte mijn hobbies aan, vrat aan mijn relaties, zowel de vriendschappelijke, als de relatie met de man waarmee ik de liefde van mijn leven, Nina op de wereld zette. Ik kan het dan nu wel weer allemaal op een rijtje hebben, en gelukkig zijn in het nieuwe leven dat mijn fibro-partner me gegeven heeft, maar het verwerkingsproces is duidelijk nog niet aan zijn einde.

“Je stuurde me door ettelijke woelige wateren
met enkel een reddingssloep ter beschikking.
En hoewel ik wild spetterend aan wal ben geklommen,
en al komt dit minder en minder voor
ik voel me soms nog steeds als een vis op het droge,
In een wereld die toch niet altijd helemaal kan begrijpen
welke littekens een levenspartner en strenge leermeester als jij
heeft achtergelaten op mijn ziel
Want zelfs al heb ik een groot deel aanvaardt
en voel ik me grotendeels weer deel van deze mooie planeet
die voort draaide zelfs wanneer wij met z’n tweetjes stilstonden.
Diep vanbinnen zit nog steeds een grote berg onverwerkte emoties.
Vandaag heb ik voor de zoveelste keer deze berg beklommen,
dankzij de weg die ik heb gekozen deed ik dit met opgeheven hoofd.
Op deze manier lijkt de berg toch elke keer wat minder groot,
en ik ben blij dat ik zoveel mensen rondom mij heb
die klaarstaan om hem samen met mij te beklimmen.
Zie je,
het is niet meer enkel jij en ik. Zoals het eens leek voor mij.
Ik besef nu dat ik dit niet alleen hoef te doen,
ik ben omringd door mensen die me graag zien,
en die me willen helpen op mijn tocht over de berg die jij creëerde.

Natuurlijk gezonde groeten,

Lins

PS: Om EINDELIJK, mijn fibro-protocol te lezen, zie volgende blog-post.

 

Mijn leven met fibromyalgie versie 2.0

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*